De bewoningsgeschiedenis van Kocks Hend, Varsseveldseweg 76
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
De bewoningsgeschiedenis van Tolhuus, Varsseveldseweg 77
Jan Hendrik Donderwinkel was in 1856 de eerste tolgaarder op een nieuw tolhuis op een strategisch punt bij de brug over de Veengoot. Jan Hendrik en Aleida Stortelder hadden 4 dochters die allen wel volwassen zijn geworden, maar toch jong en ongehuwd zijn overleden. Het verhaal gaat dat er ’s morgens mensen aan de deur stonden rammelen omdat de slagboom niet werd opengedaan. Aleida kwam toen eindelijk aan de deur en zei: “Hendrik lig nog te rösten want wej hebt vannach een kleinen kregen”.
Nadat Jan Hendrik Donderwinkel in juni 1893 is overleden wordt Jan Willem Penterman in juli 1893 de nieuwe tolgaarder.
Op 20-4-1905 komt een brief van de gemeente Varsseveld met het voorstel om de tolheffing op te heffen. Jan Willem Penterman deelt de gemeenteraad mee dat hij per 1-10-1908 het tolhuis gaat verlaten.
In 1908 verlaat Jan Willem Penterman het tolhuis en vertrekt naar het huidige Wolterij 4 dat sindsdien de bijnaam Tol heeft. De gemeente verkoopt het tolhuis dan aan Hendrikus Bongers uit Silvolde, die daarvoor aan de overzijde het latere Kock Hend pachtte.
In het tijdschrift van OHK vereniging Zuwent nr 16 van april 1991 heeft een uitvoerig verslag gestaan van het ontstaan en aanbesteding van het Tolhuis. Enkele punten daaruit: Jan Hendrik Donderwinkel werd in de raadsvergadering van 27-8-1856 benoemd als tolgaarder met ingang van 1-1-1857 tegen een tractement van 200 gulden ’s jaars en had daarbij vrij wonen en beschikking over de grond bij het tolhuis. Hij was daarbij tevens wegwerker aan de kunstweg van Lichtenvoorde naar Varsseveld. Het vastgestelde tolgeld in 1880 was: Een paard en wagen of rijtuig: 7 cent Een kar of wagen, gespannen achter een voertuig en paard: 7 cent Voertuigen beladen boven 1200 pond: 10 cent Op ieder rad ter markt vervoerd: 2 cent Ieder loslopend paard zonder zadel: 5 cent Een paard voor een z.g. Malle Jan, om hout te vervoeren: 15 cent Alle runderen, koebeesten en ezels per stuk: 2 cent Alle kalveren, schapen en varkens per stuk: 1 cent Een rund of ezel voor voertuig: 5 cent Een bok, geit of hond voor een voertuig op 2 wielen: 1,5 cent Een bok, geit of hond voor een voertuig op 4 wielen: 3 cent
Bron: Anton Stortelder
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
Tezamen met de boerderijen ‘Wieggas’ (Manschotterweg 12) en Manschot (adres Manschotterweg 19) behoorde boerderij ‘ ’t Hulshof’ tot het Goed Manschot welke tot 1819 eigendom was van de heer van Middachten.
Erve ’t Hulshof anno 2015. Huidige bewoners familie ten Have.
De bewoningsgeschiedenis van ’t Hulshof, Op ’t Hulshof 1
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
Voor er sprake was van Huize Harreveld was er op het Manschot het Hoff toe Detharding, tot 1428 leengoed van de heren van Steinfurt. Begin 15e eeuw is het verplaatst naar de plek die wij nog kennen als het “Harreveldse Gesticht”. Op de eerste kadasterkaart van 1832 zie je een 100 meter ten oosten van Wieggers nog grachten liggen. Dat zal een overblijfsel zijn van het Hof Detharding. Door vererving is het van de heren van Steinfurt overgegaan naar uiteindelijk het Huis Middachten.
Manschot is een in Nederland meer voorkomende naam die waarschijnlijk geen connectie met Manschot in Harreveld. In 1589 bijvoorbeeld wordt er een Maria en een Sebastianus Manschot gedoopt in Breda.
De oudste vastlegging van de namen, die ik heb kunnen vinden in onze contreien, waarbij de namen ongeveer in volgorde van de boerderijen staan, zijn van monsterrollen van 1633. Op de monsterrollen werden de weerbare mannen vastgelegd tevens stond daarbij hoe ze waren bewapend, met een Roer (= geweer) of met een Springstok.
Op het Manschot werden in 1633 drie namen genoemd: Willem tho Manschate, Goert tho Manschate, Johan tho Manschate ze waren alle 3 in het bezit van een Roer. Dat ze alle drie to Manschate heetten wil niet zeggen dat ze direct familie van elkaar waren. Ze kunnen ook tho Manschate heetten omdat ze op het goed Manschot woonden.
Ik ga ervan uit dat Goert=Geurt een verbastering is van Wygert c.q. Wygeurt en dat hij dus op het Wieggers boerde. Dan zal Willem op het huidige Manschot hebben geboerd en Johan op Op ’t Hulshof.
Volgens de verpondingscohiers van Kreijnck (=belastinglijsten) uit 1647 blijken de drie boerderijenongeveer even groot te zijn. Wie van de drie was er het eerst; voor de hand ligt dat het huidige Manschot de oudste is, maar het kan ook Wieggers zijn, omdat deze het dichtst het Hof Detharding ligt. Gewoonlijk begint het met 1 boerderij, waarna er voor de kinderen 1 of 2 boerderijen worden afgesplitst. Maar omdat ze in 1647 alle drie even groot zijn, is het goed mogelijk dat er geen twee boerderijen zijn afgesplitst, maar zijn gewoon alle drie tegelijk gesticht.
In de verpondingscohiers staat vermeld dat alle drie Manschotten eigendom zijn van de Heer van Middachten. De Heer van Middachten bezat toen ook het Huis Harreveld met bijbehorende 7 erven, alsmede in Zieuwent nog de boerderijen Winterink, Platen, Zegendiek en Hoppinkreis (=Otter).
De drie boerderijen zijn altijd pachtboerderijen geweest tot 1819, toen hebben de pachters van dat moment hun boerderij gekocht resp.: Gerrit Jan Manschot, Jan Hendrik Wieggers en Herman Hulshof. Het is wel opvallend dat, waar elders geregeld een andere pachter op een boerderij kwam, op deze drie nagenoeg steeds dezelfde families pachter waren, eerst als horige en later als vrije pachter.
Van ca 1877 tot ongeveer 1888 heeft er een zustersklooster gestaan. Het stond ten westen van boerderij Op ’t Hulshof op ongeveer 50 mtr afstand, de grond was van de weduwe Hulshof-Wieggers. Er hebben 18 Duitse Clarissen gewoond.
Historische kaart anno 1900. Hierop is het clarrissenklooster te zien gelegen tussen Hulshof en Wieggers. Kaart uit het boekje Duurzaam verbonden, 400 jaar familie Wieggers te Harreveld. Zie boerderij Wieggas.
Kadastrale kaart van 1832
De boerderijen op het Manschot behoorden voor deze contreien tot de grootste boerderijen. Manschot had 26 ha, Wieggers 36 ha en Op ’t Hulshof 28 ha. Ter vergelijking de 2 grootsten in Zieuwent waren Groot Holkenborg 24 ha en Rouwhorst 20 ha. Toevallig was Bernardus Hulshof van Op ’t Hulshof in 1814 ingetrouwd op Groot Holkenborg. De gemiddelde bedrijfsgrootte in Harreveld/Zieuwent was nog geen 5 ha.
Bijgaand een deel van de kadasterkaart van 1832 waarop het Manschotgebied wordt weergegeven. De oorspronkelijke kaart is alleen zwart/wit, om de kaart wat levendiger te maken heb ik de huizen,wegen en water ingekleurd.
Op deze kaart zie je in het midden Manschot, Wieggers en Op ’t Hulshof. Rechtsboven is nog net Lodiek te zien of zoals het toen werd genoemd Leurdijk, eigendom van Jan Derk Wolters. Tussen Manschot en Lodiek zie je Bussink toen eigendom van Jan Klumpering. Linksonder in het zogenaamde Aagtendorp zie je van boven naar beneden de boerderijtjes van resp. Jan Knippers, Eimert Aagten en Hermanus Aagten.
Het enige water dat op de kaart staat ingetekend, zijn gegraven grachten, dat zullen de restanten zijn van het Hof Detharding dat op het Manschot heeft gelegen.
In vergelijking met andere delen van de kadasterkaarten komen op het Manschot een aantal percelen voor met een grote oppervlakte, dat zal komen omdat het grote boerderijen waren. Bijvoorbeeld perceelnummer 1111 is 4,5 ha hakhout/bos van Gerrit Jan Manschot, perceelnummer 1172 was een weiland van 2,8 ha van Harmen Hulshof en perceelnummer 1145 was een weiland van 1,9 ha van Jan Hendrik Wieggers. Een bos was in Harreveld gemiddeld maar 0,3 ha, een weiland was gemiddeld 0,5 ha. Maar ook op dit deel zie je net als overal elders de enorme versnippering van met name het bouwland.
perceel
Eigenaar
Gebruik
Ha
1122
Hendrik Krabben op Stroet
Bouwland
0,16
1131
Harmen Krabben
Bouwland
0,12
1132
Jan Koolman
Bouwland
0,09
1133
Eimert Aagten
Bouwland
0,20
1134
Teunis Stroet
Bouwland
0,14
1135
Wed. Hendrik Slot
Bouwland
0,08
1136
Hendrik Krabben op Stroet
Bouwland
0,10
1137
Gerrit Jan Manschot
Hakhout
0,03
De stukjes zijn gemiddeld maar 1 “scheppelzoad”. Er blijkt er maar 1 te zijn die twee stukjes heeft, de andere percelen hebben allemaal verschillende eigenaren. Ook rechts bij Lodiek zie je zo’n versnippering van bouwland.
Hermine Manschot-Tijdink heeft in Jaarboek Achterhoek en Liemers 1985 een artikel geschreven ” ’t Goet Manschot aengaende”.
De bewoningsgeschiedenis van Manschot en Wieggas van voor 1670 zijn door mij aan de hand van monsterrollen, verpondingscohier etc. benaderd en zijn daarom niet 100% zeker. Voor 1650 zijn namelijk geen doop- en trouwboeken. Op ’t Hulshof is wel zeker.
Gegevens van globaal na 1910 zijn vanwege privacy redenen niet in de archieven te vinden, maar voor de volledigheid kan dit eventueel nagevraagd worden bij de huidige bewoners.
Tezamen met de boerderijen ’t Hulshof’ (adres Op het Hulshof 1) en Wieggas (adres Manschotterweg 12) behoorde boerderij Manschot tot het ‘Goed Manschot’ welke tot 1819 eigendom was van de heer van Middachten.
Het goed Manschot
Door Anton Stortelder
Voor er sprake was van Huize Harreveld was er op het Manschot het Hoff toe Detharding, tot 1428 leengoed van de heren van Steinfurt. Begin 15e eeuw is het verplaatst naar de plek die wij nog kennen als het “Harreveldse Gesticht”. Op de eerste kadasterkaart van 1832 zie je een 100 meter ten oosten van Wieggers nog grachten liggen. Dat zal een overblijfsel zijn van het Hof Detharding. Door vererving is het van de heren van Steinfurt overgegaan naar uiteindelijk het Huis Middachten.
Manschot is een in Nederland meer voorkomende naam die waarschijnlijk geen connectie met Manschot in Harreveld. In 1589 bijvoorbeeld wordt er een Maria en een Sebastianus Manschot gedoopt in Breda.
De oudste vastlegging van de namen, die ik heb kunnen vinden in onze contreien, waarbij de namen ongeveer in volgorde van de boerderijen staan, zijn van monsterrollen van 1633. Op de monsterrollen werden de weerbare mannen vastgelegd tevens stond daarbij hoe ze waren bewapend, met een Roer (= geweer) of met een Springstok.
Op het Manschot werden in 1633 drie namen genoemd: Willem tho Manschate, Goert tho Manschate, Johan tho Manschate ze waren alle 3 in het bezit van een Roer. Dat ze alle drie to Manschate heetten wil niet zeggen dat ze direct familie van elkaar waren. Ze kunnen ook tho Manschate heetten omdat ze op het goed Manschot woonden.
Ik ga ervan uit dat Goert=Geurt een verbastering is van Wygert c.q. Wygeurt en dat hij dus op het Wieggers boerde. Dan zal Willem op het huidige Manschot hebben geboerd en Johan op Op ’t Hulshof.
Volgens de verpondingscohiers van Kreijnck (=belastinglijsten) uit 1647 blijken de drie boerderijenongeveer even groot te zijn. Wie van de drie was er het eerst; voor de hand ligt dat het huidige Manschot de oudste is, maar het kan ook Wieggers zijn, omdat deze het dichtst het Hof Detharding ligt. Gewoonlijk begint het met 1 boerderij, waarna er voor de kinderen 1 of 2 boerderijen worden afgesplitst. Maar omdat ze in 1647 alle drie even groot zijn, is het goed mogelijk dat er geen twee boerderijen zijn afgesplitst, maar zijn gewoon alle drie tegelijk gesticht.
In de verpondingscohiers staat vermeld dat alle drie Manschotten eigendom zijn van de Heer van Middachten. De Heer van Middachten bezat toen ook het Huis Harreveld met bijbehorende 7 erven, alsmede in Zieuwent nog de boerderijen Winterink, Platen, Zegendiek en Hoppinkreis (=Otter).
De drie boerderijen zijn altijd pachtboerderijen geweest tot 1819, toen hebben de pachters van dat moment hun boerderij gekocht resp.: Gerrit Jan Manschot, Jan Hendrik Wieggers en Herman Hulshof. Het is wel opvallend dat, waar elders geregeld een andere pachter op een boerderij kwam, op deze drie nagenoeg steeds dezelfde families pachter waren, eerst als horige en later als vrije pachter.
Van ca 1877 tot ongeveer 1888 heeft er een zustersklooster gestaan. Het stond ten westen van boerderij Op ’t Hulshof op ongeveer 50 mtr afstand, de grond was van de weduwe Hulshof-Wieggers. Er hebben 18 Duitse Clarissen gewoond.
Historische kaart anno 1900. Hierop is het clarrissenklooster te zien gelegen tussen Hulshof en Wieggers. Kaart uit het boekje Duurzaam verbonden, 400 jaar familie Wieggers te Harreveld. Zie boerderij Wieggas.
Kadastrale kaart van 1832
De boerderijen op het Manschot behoorden voor deze contreien tot de grootste boerderijen. Manschot had 26 ha, Wieggers 36 ha en Op ’t Hulshof 28 ha. Ter vergelijking de 2 grootsten in Zieuwent waren Groot Holkenborg 24 ha en Rouwhorst 20 ha. Toevallig was Bernardus Hulshof van Op ’t Hulshof in 1814 ingetrouwd op Groot Holkenborg. De gemiddelde bedrijfsgrootte in Harreveld/Zieuwent was nog geen 5 ha.
Bijgaand een deel van de kadasterkaart van 1832 waarop het Manschotgebied wordt weergegeven. De oorspronkelijke kaart is alleen zwart/wit, om de kaart wat levendiger te maken heb ik de huizen,wegen en water ingekleurd.
Op deze kaart zie je in het midden Manschot, Wieggers en Op ’t Hulshof. Rechtsboven is nog net Lodiek te zien of zoals het toen werd genoemd Leurdijk, eigendom van Jan Derk Wolters. Tussen Manschot en Lodiek zie je Bussink toen eigendom van Jan Klumpering. Linksonder in het zogenaamde Aagtendorp zie je van boven naar beneden de boerderijtjes van resp. Jan Knippers, Eimert Aagten en Hermanus Aagten.
Het enige water dat op de kaart staat ingetekend, zijn gegraven grachten, dat zullen de restanten zijn van het Hof Detharding dat op het Manschot heeft gelegen.
In vergelijking met andere delen van de kadasterkaarten komen op het Manschot een aantal percelen voor met een grote oppervlakte, dat zal komen omdat het grote boerderijen waren. Bijvoorbeeld perceelnummer 1111 is 4,5 ha hakhout/bos van Gerrit Jan Manschot, perceelnummer 1172 was een weiland van 2,8 ha van Harmen Hulshof en perceelnummer 1145 was een weiland van 1,9 ha van Jan Hendrik Wieggers. Een bos was in Harreveld gemiddeld maar 0,3 ha, een weiland was gemiddeld 0,5 ha. Maar ook op dit deel zie je net als overal elders de enorme versnippering van met name het bouwland.
Perceel
Eigenaar
Gebruik
Ha
1122
Hendrik Krabben op Stroet
bouwland
0,16
1131
Harmen Krabben
bouwland
0,12
1132
Jan Koolman
bouwland
0,09
1133
Eimert Aagten
bouwland
0,20
1134
Teunis Stroet
bouwland
0,14
1135
Wed. Hendrik Slot
bouwland
0,08
1136
Hendrik Krabben op Stroet
bouwland
0,10
1137
Gerrit Jan Manschot
hakhout
0,03
De stukjes zijn gemiddeld maar 1 “scheppelzoad”. Er blijkt er maar 1 te zijn die twee stukjes heeft, de andere percelen hebben allemaal verschillende eigenaren. Ook rechts bij Lodiek zie je zo’n versnippering van bouwland.
Hermine Manschot-Tijdink heeft in Jaarboek Achterhoek en Liemers 1985 een artikel geschreven ” ’t Goet Manschot aengaende”.
De bewoningsgeschiedenis van Manschot en Wieggas van voor 1670 zijn door mij aan de hand van monsterrollen, verpondingscohier etc. benaderd en zijn daarom niet 100% zeker. Voor 1650 zijn namelijk geen doop- en trouwboeken. Op ’t Hulshof is wel zeker.
Gegevens van globaal na 1910 zijn vanwege privacy redenen niet in de archieven te vinden, maar voor de volledigheid kan dit eventueel nagevraagd worden bij de huidige bewoners.
Door Anton Stortelder03-12 2015
Erve Manschot anno 2015
De bewoningsgeschiedenis van Manschot, Manschotterweg 19
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
Tezamen met de boerderijen ‘Op ’t Hulshof’ (adres Op het Hulshof 1) en Manschot (adres Manschotterweg 19) behoorde boerderij Wieggas tot het Goed Manschot welke tot 1819 eigendom was van de heer van Middachten.
De bewoningsgeschiedenis van Wieggas, Manschotterweg 12
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
De bewoningsgeschiedenis van Wessels,Nicolaasweg 11
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
De bewoningsgeschiedenis van Döppen, Nicolaasweg 7
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
De eerste bewoner in 1805 is Antonius Toebes, hij boerde eerst op Kostverloarn.
Volgens het kadaster van 1832 en ook volgens het bevolkingsregister tot 1843 behoorde het huis en de grond bij gemeente Lichtenvoorde later werd het gemeente Zelhem totdat het door gemeentelijke herindeling Oost-Gelre werd. Onder Zelhem heette de weg Stuifveenweg.
Joannes Sprenkelder van Hospels in Zieuwent is de opvolger rond 1840.
De laatste Johannes Sprenkelder (geb 25-03 1911) op Teune in de Heide overlijdt er in 1992, hij was één met de natuur in zijn paradijsje. Het huis zag er toen echt ouderwets uit, er was de laatste 100 jaar niets aan veranderd. Het werd overgenomen door Martin Hoenderboom van Diekat uit Zieuwent.
De stichter in 1805 Antonius (Teune) Toebes is waarschijnlijk de naamgever van dit boerderijtje. Een van de latere bewoners (Sprenkelder) is met Antonia (=Teune) van Harxen getrouwd zij kan ook de naamgeefster zijn.
Bron: Anton Stortelder
Teune zie’n Jan. Jan Sprenkelder aan het dorsten op de deel..........
De bewoningsgeschiedenis van Teune in de Heide, Nicolaasweg 7a
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.
Op het erf van boerderij Nicloas. V.l.n.r. Gery Tankink, Henry Tankink, Marga Tankink,, Annie Sasse-Mensink foto Jan van den Brink, De Gelderlander 31-12 2014
Boerderij Nicloas is een historische plek op de vroegere heide tussen Harreveld, Halle, Heelweg en Mariënvelde.
Wat is er waar van alle verhalen over de sterke Nicolaas of Niklaos Mensink? In volksverhalen werd hij tot een soort Achterhoekse Goliat, die de meest onwaarschijnlijke krachtpatserij toonde. Wat zeker is, is dat hij bestaan heeft, zegt de op de boerderij Niklaos geboren tante Annie Sasse Mensink (85), die zichzelf daarvoor als levend bewijs noemt.
Henry, broer van bewoner Gery Tankink, vond dat Nicolaas in 1779 in het Duitse Coesfeld geboren is en 85 jaar oud werd. Met vrouw en kind schijnt Nicolaas naar Harreveld te zijn gekomen, ergens tussen 1809 en 1814 als deserteur. In dit niemansdsland, tussen Halse en Harreveldse heide, zou hij een eenvoudig huisje of hut hebben gebouwd, die de naam Nicolaashut kreeg. Misschien werkte Niklaos als dagloner voor buurman Mellink; later werd hij zelf boer.
Annie Sasse heeft in familiekring wel de oude verhalen gehoord. Dat voorvader Nicolaas zijn vrouw gewoon optilde om kippeneieren uit hoge legnesten te rapen. En toen twee veldwachters hem stropend snapten bij een naburige eendenkooi tilde hij beiden met de voeten van de groen en sloeg ze met de hoofden tegen elkaar. Alle sterke verhalen zijn niet meer na te gaan, maar gedenkwaardig is hij en daarom zit aan het voorhuis het bord met de naam, hier gespeld als Nicoloas.
De plek aan de Nicolaasweg 1 is met recht een landschapsmonument met haar oude kavelgrenzen en beplantingen, geriefhoutbosje met buizerdnest en ligging tegen oude akkerlanden van de Halse rug. Marga en Gery Tankink beoefenen hier natuurontwikkeling. Op het erf staan enkele monumentale eiken, waarvan de dikste een omtrek heeft van 4,26 meter. De kerkuil is vaste gast met dit jaar nog 6 kuikens. Rond de boerderij zijn sporen van zandwinning en een stelsel voor ontwatering. Tante Annie weet nog dat er bij huis een kuil was waar ze als kind wit zand uit haalde om de keukenvloer te stooien.
De boerderij was toen een klein gemengd bedrijf met zes of zeven koeien, een paard, kippen en wat varkens. In die tijd waren de bewoners deels gericht op Heelweg, met o.a. de molen, te bereiken via een pad door de kamp.
Tekst De Gelderlander 31-12 2014 door Henk Harmsen
De bewoningsgeschiedenis van Nikloas, Nicolaasweg 1
Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.