Meujen

De boerderij lag oorspronkelijk aan de Rector Hulshofstraat tussen Hammen en Kronenborg en is tussen 1880 en 1890 verplaatst naar de huidige plek.
De naam Meujen zou moeten komen van ongetrouwde oude vrouwen, maar in de lijst komen geen vrouwen voor die deze naam zouden rechtvaardigen.

Johannes Bernardus Papenborg en Janna Reijnders hebben blijkens de akte van 11-05-1787 de boerderij gekocht. Uit de namen van de vier verkopers is niet te concluderen wie daarvoor de eigenaar was. Het lijkt dat de verkopers erfgnamen zijn van iemand maar van wie?

Jan Krabbenborg en Johanna Papenborg die in 1909 op de boerderij komen, hebben geen kinderen. Zij doen hun boerderij over aan hun achternicht Berendina Domhof van buurman Tuutensnieder, die vervolgens trouwt met Gradus Johannes Tankink .

Meujen in de oorlog 1940-1945

21-10-2024 Annie Roelofsen-Tankink vertelt

De familie Tankink (Meujen) vader, moeder en 8 kinderen wonen op de boerderij aan de Manschotterweg 5, adres destijds F56. Annie was 9 jaar in 1944.

Bij de familie Tankink kwamen 4 volwassenen uit Millingen, een echtpaar en twee vrouwen.

De evacués werden ondergebracht in een eigen slaapkamer, daar stonden 2 bedden achter elkaar. Ze kwamen verwaarloosd aan en hadden erge last van luizen. Deze werden geregeld met een knakkend geluid platgedrukt op de vensterbank. Annie herinnert zich nog de restanten die achterbleven. Als kinderen hadden we weinig contact.

Er werd gezamenlijk gegeten. 

Ze zijn niet zo erg lang geweest.

Ook hadden ze onderduikers op de boerderij, Kees Brouwer uit Haarlem en de broers Kees en Frans uit Utrecht. Frans was een stuk jonger. Later is hij als knecht gaan werken bij bakker Diks. Ze zaten verstopt in het kippenhok in een ruimte verborgen achter de legkasten. In het hooi boven het kalverhok was ook nog een ruimte.  

Op een gegeven moment werd de beste kamer opgeëist door 3 Duitse officieren. In die kamer ging dan stro. Ook de schuur eisten ze op, daar stond een legertruck en er werd gekookt. De soldaten kwamen er hun eten halen. 

Annie ziet ze nog voor zich, de typische soldatenbakjes waaruit gegeten werd.  

Aan het eind van de oorlog was er een razzia, de Duitsers gingen van huis tot huis.

Vader zei dat de jongens zich in de ‘dorsmölle’ moesten verstoppen. Annie riep in paniek: “Dat mag niet, straks zetten ze de dorsmolen aan”. De jongens zijn niet gevonden en pas later begreep ze dat je een dorsmolen niet zomaar aan kunt zetten.

We hadden een schuilkelder. Soms ging je daar midden in de nacht naar toe. Vader nam altijd een schop mee. Als er dan brandbommen vielen, kon hij het vuur met zand doven. Ook ging er steevast een palmtak en wijwater mee. Er werd veel om bescherming gebeden in de schuilkelder.

Als je last van schurft had ging je naar Kettering in Lichtenvoorde, daar moest je je uitkleden en werd je van top tot teen met een grote schilderskwast ingesmeerd met een witte pap. Bovendien moest alle beddengoed gewassen worden.

Als kind was ze in de oorlog meestal thuis, op zondag mocht ze spelen met de buurkinderen (o.a. Dinie Domhof, Trees en Agnes Sasse)

De bewoningsgeschiedenis van Meujen, Manschotterweg 5.

Hoe moet ik het overzicht lezen? Deze bewoningsgeschiedenis is het resultaat van noeste en volhardende arbeid van Anton Stortelder. Om het overzicht goed te kunnen lezen is het verstandig om de inleiding van zijn boek ‘Bewoningsgeschiedenissen van boerderijen in Harreveld’ door te nemen welke u ook op deze site vindt.